گفت برخــيز ز جــــاي مه رخشــنده ي مــادر                    

قــــــد شمشــــاد علم كــن و بكــش تيغ دو پيــكــــر

 

همچــو بن عم نبــي،شير خــدا ســـاقي كوثـــر                    

به دو انگشت بيفكـــن در از قلــعـــه ي خيــبــــــر

 

خويشتن زن به صف معركه چون حيدر صفدر                    

هـــمـــچو طــومــار بپيچـــان تـو ز هـم لشكـــــر

 

تويي اي تـازه جــوان،سـرو روان،نوگل لــيلا                    

تـرك مــيدان بنمــا رحـــم نمـــا بــر دل لـــــيـــلا

 

مــي شود زار و پريشــان ز فراغت دل لــيلا                      

حسـرت عيــش تـو در گور برم تا صف محــشر

 

شرمسارم كه چــــرا حجله ي عيش تو نبستم                      

شب دامــادي به پــهــلـوي تو يـك دم نـنـشســــتم

 

حال از ظلم و ستم بر سر مـــرگ تو نشستم                      

سـوي مـيـدان مي روي يـوســف كنعـاني مــــادر

 

هم به رو گشت به كفار چو آن ثاني حـــيدر                        

گــفــت فـرزنـد حـسيــن بـاشـم و نامم علي اكــبر

 

بكنم رزم نمــــايان و بريزم ز شما ســـــــر                        

واي كه شود باز و عيان معركه ي خندق و خيبر